Column
 
 
 

Ad Mols

Risma ten Wolde

Voor vragen of opmerkingen kunt u ons een bericht sturen. U kunt zich natuurlijk ook aanmelden om held te worden.

Laat uw naam, e-mail adres en bericht achter en wij nemen contact met u op.

Wilt u ook onze oudere columns lezen, neem dan een kijkje op onze Google plus pagina.

ABD ALKADAR

 

In de Centrale bibliotheek van Tilburg zag ik vorige week een kleine tentoonstelling van teken- en schilderwerken van deze Syrische vluchtelingen en enkele leerlingen van hem. Hij is 38 jaar en heeft in zijn leven meer verschrikkingen meegemaakt dan u en ik samen. Dit probeert hij te verwerken in zijn kunst. De afbeeldingen zijn niet groot, maar treffen je in hun eenvoud. Opvallend vond ik de herhaalde afbeelding van vogels. Ik voelde daarin de drang naar vrijheid, de mogelijkheid om je te verheffen boven de aarde en al zijn ellende achter je te laten.

Maar dan ineens stond ik voor een klein werk dat een onuitwisbare indruk op me maakte. Een flink aantal kooien met in ieder een zwarte vogel, angstig fladderend in gevangenschap. Het sluit aan bij de discussie van vandaag, maar heeft ook te maken met zoveel situaties uit het verleden. Ik zag dezelfde dag die Mexicaanse kinderen in de Verenig Staten, gescheiden van hun ouders, opgesloten in een soort kooien, angstig rondlopend, huilend en roepend om hun ouders. Het zou volgens de wet zijn, maar dat is dan een wrede wet, onmenselijk uitgevoerd door hardvochtige bestuurders.

Maar ik denk tegelijk aan gevangen genomen mensen die in een kooi door de stad worden gereden om het volk te tonen wat hen bij tegenstand te wachten staat en tegelijk te dienen als schild tegen aanvallen van anderen. Ik zie de getraumatiseerden na een oorlog die gekooid zijn in hun eigen geest, fladderend van angst in die vreselijke depressie, angst voor de dood en tegelijk daar naar verlangen om van die angst af te zijn.

Gekooid zijn, je kunt het je bijna niet voorstellen. Het is al weer enige jaren geleden, dat ik tot in het diepst van mijn ziel ervoer hoe het moet voelen. In een verpleeghuis zag ik een man rondjes lopen zoals een dier in de dierentuin. Steeds opnieuw datzelfde rondje, iedere keer langs de deur lopend, stoppen, rammelend aan de klink, teleurgesteld kijkend en beginnen aan het volgende rondje. Waarschijnlijk vergat hij steeds dat de deur afgesloten was, maar werd hij in zijn drang naar vrijheid gedwongen te proberen uit zijn kooi te ontsnappen.

Mensen in een kooi, een verschrikkelijke gedachte. Vluchtelingenkampen zijn kooien, waarin teveel mensen zijn opgesloten, waardoor soms agressie de bovenhand krijgt. Wie dan bij zijn of haar rondje de deur van de kooi even geopend vindt, vlucht de vrijheid in. Die vrijheid bestaat dan uit wonen in een land waar die kooi niet bestaat. Maar dat land lijkt niet meer te bestaan. Je komt in een nieuwe kooi, zoals een AZC in Nederland. Uit angst fladder je rond. Er is de angst voor uitzetting, voor agressie, voor de demonen in je geest. Abd Alkader laat het zien. Zomaar een klein schilderij. Maar wie het tot zich door laat dringen, weet wat een vluchteling ervaart: een angstige vogel in een te kleine kooi, hopend op vrijheid en misschien wel de angst daarvoor.

Ad Mols

 

Twee maten

 

Terwijl we in Nederland massaal aan het juichen zijn (dan wel voor een ander land) tijdens het WK, juichten Israëlische kolonisten om de dood van de éénjarige Ali. Ali kwam 31 juli 2015 om het leven samen met zijn ouders. Zij waren levend verbrand. Er werden molotovcocktails het huis van het gezin Dawabshah in gegooid. Alleen Ali’s oudere broer had de aanslag overleefd. Zo’n 20 kolonisten verzamelde zich voor het Israëlische gerechtsgebouw om de verdachten van de moordaanslag te steunen. Er werd onder andere geroepen: ‘Waar is Ali? Ali is er niet. Ali is verbrand. Ali ligt op de grill!’ en ‘Waar is Saad? Waar is Riham? Jammer dat Ahmad niet ook verbrand is!’. Bij deze laatste kreten doelden zij op de vader en moeder, die ook zijn omgekomen, en op de oudere broer die nog in leven is. Je vraagt je natuurlijk af of deze agressieve groep door de Israëlische politie zijn verwijderd of gearresteerd. Nou, niks van dit alles. De aanwezige politiemensen lieten de kolonisten hun gang gaan. Wat als hier een groep Palestijnse schreeuwende mensen hadden gestaan en het om de dood van een Israëlische baby zou zijn gegaan? Bedenk uzelf maar eens hoe de politie dan zou reageren. Ik durf te zeggen dat er dan vrijwel zeker met scherp zou worden geschoten. Het is met twee maten meten en dit is aan de orde van de dag. Gelukkig leven wij in Nederland waar het er eerlijker aan toe gaat. Ongeveer een week geleden werd er een rabbijn uitgescholden voor kankerjood en hij besloot, na de zoveelste keer, dat het genoeg was en deed aangifte bij de politie. Groot gelijk zeg ik dan. Dit heeft in Nederland de krant gehaald. Hmm, dit is wel wat veel, vind u ook niet? Hoe vaak zal er niet zijn geroepen, kut Marokkaan of tering buitenlander? Ik denk dat het aantal iets hoger ligt van deze uitspraken dan dat een Jood, kankerjood wordt genoemd. Het gaat hier weer om een gevalletje beeldvorming en stemmingsmakerij. Wij moeten met zijn allen wel blijven zien wie ‘onschuldig en slachtoffer’ zijn en we moeten deze niet in de war brengen met de daders. De daders die kankerjood zeiden hadden een Noord-Afrikaans uiterlijk. Laten we niet direct zeggen dat het Marokkanen waren. Racisme en antisemitisme moet altijd worden veroordeeld. Het één moet niet zwaarder wegen als het andere. Dan gaan we de kant op van hoe het gaat in Israël. En als je iets niet moet willen is het dat. Nee, het uitschelden van eenieder op grond van geloof, huiskleur, afkomst etc., moeten wij afkeuren. Het één aandikken om sympathie te krijgen of om een slachtofferrol in te klimmen daarentegen keur ik af.

Risma ten Wolde

 

HULP IN NEDERLAND.

 

Wat heb jij geluk, vluchteling! Na weet ik hoeveel problemen en gevaarlijke situaties kom je eindelijk terecht in Nederland, bijna het beloofde paradijs. Je komt samen met enkele gezellige mensen te wonen in een riante woning met grote kamers. Je krijgt een royale uitkering, uitzicht op het Nederlanderschap met nog meer voordelen en dan wordt je lid van de gemeenschap van de misschien wel gelukkigste mensen ter wereld. Graag dus van harte proficiat met je aankomst in ons land. Wat zeg je, overdrijf ik een beetje? Nou ja, misschien een ietsie pietsie en is de werkelijkheid iets minder leuk dan ik voorspiegelde. Dat riante huis is mogelijk iets groter dan je dacht, maar je woont er dan ook met meer mensen, niet allemaal even gezellig. Dat komt omdat ze zich jammer genoeg zo slecht aanpassen. Onvoorstelbaar, dat ze in hun verplichte dankbaarheid blijven doorzeuren over hun leven van een tijdje daarvoor. Ze blijven het maar hebben over trauma’s die ze opliepen in oorlogsgebied, over het verlies van familie, over een prachtige cruise op de Middellandse Zee. Jij bent zo niet. Over jou zullen ze niet zeggen, dat je een getraumatiseerde en verwarde , niet geïntegreerde man of vrouw bent. Nee, jij bent of wordt de perfecte Nederlander. Jammer, dat je zo dom bent. Nou ja, misschien niet dom, maar je hebt nu eenmaal geen behoorlijke opleiding gehad. Wat zeg je, was je ingenieur? Misschien dat (als je na verloop van tijd mag gaan werken) terecht kunt bij de BAT als vuilnisophaler. Je moet wel eerst Nederlands leren, want anders kan de baas je niet vetellen, wat er in de groene, de oranje, de blauwe, de groen/blauwe, de blauw/oranje (of weet ik welke kleuren er zijn) bakken moet. Was je tandarts? Jammer, wij boren hier heeeeel anders, we gebruiken een boor. Jullie ook? Sorry, dan dacht ik even verkeerd.

Maar ik heb meer verkeerd gedacht. Ik hield er geen rekening mee, dat we hier niets ophebben met moslims. Zij zijn waarschijnlijk allemaal meer of minder extremistisch ingesteld. Eigenlijk kunnen we je daarom niet naar school laten gaan of je werk geven. Bijna zeker kijk je steeds rond om te kijken hoe je ons geluk kunt vernietigen. Je hebt geen riem in je broek maar draagt een gordel, en dat zegt al genoeg. Je bent in veel gevallen donkerder gekleurd van jezelf en dat heeft toch te maken met een lagere afkomst. Daarom dien je rekening te houden met het volgende. Onze regering van liberalen, christenen en gristenen gaan strenger zijn tegenover nieuwe mensen van jouw soort. Eén van onze grote liberalen (Klaas is zijn voornaam, want amicaal zijn we hier wel) stelt al voor om vluchtelingen zoals jij voor maximaal vijf jaar te laten komen. Dan mag je via een uitzetcentrum terug naar het vluchtelingenkamp. Nu niet zeuren over kinderen die hier geboren zijn of die hier naar school gingen. Ze moeten er maar aan wennen, dat je als vluchteling soms erger dan vuil bent. Bovendien mag er dan in jouw plaats een nieuwe geluksvogel voor een aantal jaren komen.

Een andere opmerking. Er werd in het verleden vaak over ons paradijsje hier gezegd, dat iedereen een minimale uitkering kreeg. Je snapt wel, dat het met al jullie aanwezigheid (niet werkend en profiterend van onze werklust) dit niet meer kan. We gaan die uitkering dus verlagen naar iets minder dan minimaal, zelfs enkele honderden euro’s minder. Domme opmerking van je als je dan vraagt wat minimaal betekent. Immers, we bieden iedereen de kans dat bedrag weer aan te vullen. Als je Nederlands gaat leren komt er wat bij, solliciteer je, dan komt er wat bij, werk je, dan heb je het minimum vanzelf met het werk dat jij mag doen. Niet zo negatief nu met “ik mag niet eens naar school” of “ik mag niet eens werken”. Je zoekt alleen maar redenen om geld te krijgen zonder iets voor onze paradijselijke maatschappij te willen betekenen. Je kunt toch vrijwilligerswerk doen, dat mag wel en levert extra punten op. Ja, dan moet je natuurlijk wel de taal leren. Nee meneer of mevrouw de vluchteling, Klaas heeft het goed voor elkaar. Immers, mijn buurman, werkloos heeft het wel goed voor elkaar. Hij spreekt wel Nederlands, schrijft eens per weer een sollicitatiebrief, is vrijwilliger bij de voetbalclub van zijn zoontje. Voldoende bonuspunten om ruim boven dat minimum te komen. Hij betekent tenminste iets voor onze maatschappij.

Lieve vluchteling, het spijt me voor je. Ik gun je van harte een eerlijk leven met je gezin als mensen in een land waar MENSEN wonen, geen telmachines. Jullie problemen gaan me aan het hart, maar helaas geldt dat niet voor veel politici. Moge God of Allah jullie beschermen.

Ad Mols

 

Razan al-Najjar

 

Razan al-Najjar, was een 21-jarige Palestijnse verpleegster die op 1 juni in de Gazastrook door een Israëlische scherpschutter werd gedood. Zij werd op een vrijdag doodgeschoten terwijl zij gewonden aan het verzorgen was. Aan haar uniform was duidelijk te zien dat zij een verpleegster was. Ze werd in haar rug geschoten terwijl zij minstens 100 meter van het grenshek verwijderd was. Het doodschieten van medisch personeel is een oorlogsmisdaad. Razan zette zich in om mensen te helpen en levens te redden. Zij is in mijn ogen een heldin. Het Israëlische leger daarentegen schiet mensen neer die geen gevaar vormen. Zij zouden de orde moeten handhaven, maar nemen het leven van onschuldige mensen. Wat mij het meest boos maakt van dit alles is dat de kans erg groot is dat de dader(s) vrijuit gaan. Geen tijd de gevangenis is, geen taakstraf, geen tik op de vingers, niks. De familieleden hebben recht op gerechtigheid, Razan heeft recht op gerechtigheid. Ik zal het jullie nog sterker vertellen. Vorige week publiceerde het Israëlische leger een video om Razan in een kwaad daglicht te stellen. Wij zouden moeten geloven dat Razan moest dienen als menselijk schild voor Hamas. Dit zou er dan op neerkomen dat de dood van Razan haar eigen schuld is. Het Israëlische leger heeft een bestaand interview van Razan met wat knip- en plakwerk zo in elkaar gepuzzeld dat het nu lijkt dat zij dader is in plaats van slachtoffer. Ook is te zien hoe Razan een traangasgranaat weggooit die door het Israëlische leger was afgevuurd. Dit alles moet bewijzen dat de 21-jarige Razan gewelddadig was. Bovenop het verlies van een dochter, zus, nicht of vriendin moeten de nabestaanden ook deze schoffering meemaken. Ik hoop dat er vanuit Nederland ook druk wordt uitgeoefend op Israël. Wij kunnen niet blijven wegkijken voor deze oorlogsmisdaden. Wanneer stopt het buiten proportionele geweld op de Palestijnen? Gerechtigheid moet er komen en deze komt alleen wanneer wij kunnen benoemen wat er aan de gang is. Dit is geen zelfbescherming meer, maar dit is moord. Wilt u ook iets doen? Mail dan naar een door u uitgekozen kamerlid en vraag wat er nu verder gaat gebeuren? Laat de dood van Razan niet door Israël zo worden verdraaid dat zij schuldig lijkt en dat die onschuldige, zielige soldaten gewoon hun werk deden. Dat mag niet gebeuren.

Risma ten Wolde

 

IK BEN ALLOCHTOON

 

Zo, dan is dat tenminste ook een keer gezegd. Uitleggen doe ik dadelijk wel. Allereerst de beschrijving van een allochtoon door het CBS. "Persoon die in Nederland woonachtig is en van wie ten minste één ouder in het buitenland is geboren. Wie zelf in het buitenland is geboren, hoort tot de eerste generatie, wie in Nederland is geboren, hoort tot de tweede generatie". Het zal 1934 of 1935 geweest zijn, dat mijn moeder vanuit het Duitse Kleve in Nijmegen kwam wonen, mijn vader leerde kennen, trouwde, kinderen kreeg, enz. Omdat ik één van die kinderen ben, kan ik zeggen, dat ik een allochtoon van de tweede generatie ben. Kan ik nu zeggen, dat ik problemen van migranten (zo noem je dat tegenwoordig politiek correct!) beter aanvoel? Daar kan ik geen ja of nee op zeggen, omdat ik zelf daarover nooit problemen heb ondervonden. Maar ik voel nu, op latere leeftijd een bepaald mededogen-uit-eigen-ervaring, tenminste, zo lijkt het. Nooit heb ik ervaren, dat ik uitgescholden werd voor dit simpele beschreven feit. Ik had wel een verafschuwde bijnaam gedurende drie jaren en heb toen heel wat afgevochten. Dat deed ik samen met een vriend, wiens ouders in de Jappenkampen waren vermoord en die als "grapje" de jap werd genoemd. Die periode, zo rond mijn puberteit, heeft me wel voor een deel gevormd. Juist daarom bestaan er voor mij geen kut-marokkanen, geen vieze Turken of noem nog maar meer zulke scheldnamen, die totaal op niets gebaseerd zijn. In mijn geest vereenzelvig ik me met diegenen, die zomaar vernederd worden of zich al of niet terecht in een hoek geduwd worden. Het gaat dan niet om eerste, tweede of latere generatie. De pijn kan iemand individueel voelen. Zulke mensen hebben we veel in Nederland. Net na de oorlog waren het kinderen (de latere volwassenen) met trauma's uit de oorlog, het werden na 1950 met name de Molukkers, die niet erg fair door de Nederlandse staat zijn behandeld, een groot aantal Surinamers, die zich deels nazaten voelen van slaven, de gastarbeiders (die naam zegt het al, want van een gast verwacht je, dat hij weer op tijd oprot) en dan nu de vluchtelingen. Met al die mensen voel ik mee. Zo verzet ik me, in dialoog!!!, tegen Zwarte Piet. Mensen die vanwege dit volksfeest pijn voelen hebben minstens recht op een zekere mate van begrip. Ik voelde altijd mee met joden, die onvoorstelbaar veel hebben geleden en waarvan nog steeds de pijn wordt gevoeld. Zo weet ik ook nog steeds niet, wat ik moet denken van de moordpartijen in Armenië, Bosnië, Oekraïne en zoveel andere gebieden op de wereld. Wel weet ik, dat moordpartijen omwille van een geloof of andere overtuiging NOOIT goed te praten is.

Toen ik in de Palestijnse vluchtelingenkampen in Libanon kwam voelde ik de pijn schrijnend scherp. Ik had juist enige kleine operaties achter de rug, waardoor mijn eigen bijdrage helemaal betaald moest worden. Daar klaag je over, tot je Khaled ziet. Zijn verhaal is beschreven bij 'Verhalen' op deze site. Ik leefde mee met de pijn van de familie. Zo zijn er zoveel. Nu leef ik volop mee met de families die een vader, een moeder, een dochter of zoon moeten missen, gedood door scherpschutters van Israël. Soms zijn ze levenslang invalide gemaakt. Daarom reageer ik wel eens fel.

Het is bepaald niet altijd fijn om mee te voelen, integendeel. Laatst beet iemand me toe, dat ik eens afstand moest nemen en gaan genieten. Tja, de een kan dit makkelijker dan de ander.

Maar daarom schrijf ik deze column niet. Het gaat niet om mij, maar om u! Misschien voelt u met me mee, voelt ook u de pijn. Steeds is onze vraag: wordt u ook hero, een held? Wilt u samen met ons de pijn dragen en een beetje daarvan overnemen? Helpt u mee het verdriet en de pijn van Palestijnse vluchtelingen te verminderen? Laat het ons weten en ons doel, de pijn verminderen, komt weer een stapje dichterbij. Word ook een van de heroes-for-palestinian-refugees.

Ad Mols

 

IBAN Nummer:

 

NL78INGB0006862918

 

tav. Stichting Mijn Thuis

onder vermelding van: Heroes

Email:

risma@heroes-for-palestinian-refugees.nl

ad@heroes-for-palestinian-refugees.nl

 

Algemeen

info@mijnthuispalestina.com

Ad Mols, voorzitter

admols@mijnthuispalestina.com

Penningmeester en vice-voorzitter

ahmadabdallah@mijnthuispalestina.com

 

Contact Stichting Mijn Thuis

 

Lieve Vrouweplein 6

5037 TS Tilburg

FOLLOW US

 

 

© Copyright. All Rights Reserved.