Column
 
 
 

Ad Mols

Risma ten Wolde

Voor vragen of opmerkingen kunt u ons een bericht sturen. U kunt zich natuurlijk ook aanmelden om held te worden.

Laat uw naam, e-mail adres en bericht achter en wij nemen contact met u op.

Wilt u ook onze oudere columns lezen, neem dan een kijkje op onze Google plus pagina.

Een christelijke grondslag?

 

Trump en schoonzoon Kuchner zijn bezig de Palestijnen een hoek in te drijven, tot een punt waarop ze zullen zeggen: Oké, ik zwicht en ga akkoord. De plannen behelzen dat het recht van terugkeer van tafel moet en er is bekend gemaakt dat er 200 miljoen dollar aan steun niet naar de Palestijnen zal gaan. Netanyahu zal trots en blij zal met de nieuwe plannen. Wat houdt dit eigenlijk in voor de Palestijnen en hoe zal er gereageerd worden op dit wurgende plan? Ik geloof dat we dan meer demonstraties, geweld en agressie zullen zien. Mensen worden boos en kunnen geen kant op. Elk recht wordt ze ontnomen en dan kan de sfeer aardig omslaan. De UNRWA zit al met het handen in het haar, doordat het mes werd gezet in de Amerikaanse bijdrage aan de organisatie. Daarmee stortte hij de UNRWA in een acute crisis. Medewerkers zijn ontslagen en op straat gezet en ze maakte onlangs bekend dat het geld voor onderwijs in de 711 UNRWA-scholen (met 526 duizend leerlingen) eind september op is. Eerder deze maand lekten al e-mails uit van Jared Kushner, topadviseur voor het Midden-Oosten, waarin hij openlijk pleit voor ‘ontwrichting van de UNRWA’. Alles wijst erop dat Netanyahu Trump aardig in zijn broekzak heeft. Vrede bereik je als je de rechten van beide partijen in acht neemt en een eerlijke regeling treft. Iets wat beide partijen laat groeien en natuurlijk is dat altijd geven en nemen. Maar ik denk dan, wat moeten de Palestijnen nog meer geven? Al dat land wat ze is ontnomen in de afgelopen jaren en nog steeds wordt er gebouwd op grond die dan wettelijk nog van de Palestijnen is. Wanneer heb je alles gegeven en kan je zeggen genoeg is genoeg. Wanneer zullen andere landen geschokt reageren en zeggen dat zij zullen helpen, want genoeg is genoeg! Als ik praat over eerlijkheid, dan zal je in deze context moeten lachen of eens diep zuchten, want eerlijkheid in de verdeling, de mensenrechten en de hulp is allesbehalve eerlijk. Israël die miljarden krijgt voor militaire hulp en de Palestijnen die vanaf september niet meer naar school kunnen gaan, omdat hier geen geld voor wordt uitgegeven. Het is krom en het mag niet. Al die landen die niks doen en wegkijken die zouden zich moeten schamen. Kijk naar Nederland. Het land met een christelijke grondslag. Noem dat gewoon niet op als je niks van je christelijke leer toepast in de politiek. Het is dan gewoon een belangengrondslag. Wie moeten we als vriend behouden? Wat is in ons belang? Geen doekjes erom winden, maar gewoon zeggen dat Nederland Israël te vriend wil houden kost wat kost. En zo geldt dat voor meer landen. Nee, met die bullebak moeten we vrienden blijven en gaan ze te ver dan kijken we allemaal de andere kant op. Want dat is wat een land met een belangengrondslag doet. Er komt bij mij nu ineens een quote van het internet op: Sta je in de garage dan ben je nog geen auto, net zomin als dat je in de kerk komt je geen christen maakt.

Risma ten Wolde

 

STERFRECHT

Op deze warme vakantiedag zit mijn vrouw naast me te lezen in het boek STERFRECHT uit de CSI Miami serie. Over de inhoud weet ik niets, maar de titel roept onmiddellijk gedachten bij me op. Wie nu verwacht, dat ik het ga hebben over het recht om zelf te bepalen op welk moment iemand wil sterven heeft het verkeerd. Vanuit diverse geloven is een plicht tot leven nog steeds wettelijk vastgelegd en geldt deze plicht sterker dan het recht op zelfbeschikking. Maar daarover ging het niet. Sterfrecht betekent in mijn ogen ook LEEFrecht. Ieder persoon heeft het recht om zelf te kiezen voor het leven en zijn manier van leven. Ik besef, dat dit een heel heikel punt is, met name binnen religies, die het sterfrecht verwerpen en het recht om te leven liefst beperken tot hun uit het heilige boek (welk dan ook) gedestilleerde manier.

Maar er is meer te zeggen rond leefrecht. Op Lombok kwamen deze maand ruim 100 mensen om door een heftige aardbeving. Hadden zij geen leefrecht meer? Wie bepaald of iemand mag leven of moet sterven? Een Amerikaanse, Russische of Syrische president? Een Israëlische premier? Wie bepaalt, wanneer het “de tijd” is van een ander? Als de piloot van een vliegtuig gebruik wil maken van zijn sterfrecht en zijn vliegtuig tegen een berg parkeert, was het dan “de tijd” van al die passagiers. Was hun leefrecht op?

U zult het niet vreemd vinden, dat het leefrecht van Palestijnen daarbij onmiddellijk in me op komt. Het gaat om het recht op zelf kiezen voor een manier, voor de wijze van leven in het eigen land. Over dat laatste direct meer.

De Israëlische regering is al maanden dusdanig bezig het leefrecht van Palestijnen te beperken, dat je het verschrikkelijke gevoel krijgt, dat het een uitroeicampagne is, een (uit)sterfplicht. Hamas werd veroordeeld als terroristische organisatie, omdat een van hun leiders stelde, dat alle joden de zee ingedreven moesten worden. Het was echter een herhaling van de opmerking van Ben-Gurion over de Palestijnen, die niet op de vlucht sloegen naar omringen de landen. Ook hij stelde al in 1948, dat alle Palestijnen verdreven of gedood moesten worden uit het ‘heilig land’.

Leven op een eigen wijze in het eigen land! Palestina is het eigen land van de Palestijnen. Daar mogen zij dus leven op een door hen zelf te kiezen manier. Waar in Nederland nogal wat mensen roeptoeteren, dat ons land een joods-christelijke cultuur heeft, waarop onder meer onze wet op gebaseerd is, wie zijn wij dan, dat we Arabieren diezelfde rechten ontzeggen. Het leven in Saudi Arabia is niet de manier die ik als mijn ideaal zou willen kiezen, mede onder invloed van ruim 70 jaar leven in Nederland, maar ik erken hun eigen recht en wet. Maar nog sterker: onze cultuur is meer christelijk dan joods bepaald en mijn culturele opvatting is meer katholiek dan christelijk bepaald. Binnen die opvatting is vrijheid van godsdienst deels cultureel bepaald en zijn generaties van mensen die hier wonen medebepalend voor onze cultuur. Joden, die uit Portugal kwamen, protestanten uit Frankrijk, Spanjaarden die hier bleven na de 80-jarige oorlog, maar ook Molukkers, Kaapverdianen, Belgen, Duitsers, Hongaren, Marokkanen, Turken, Iraniërs en Irakezen. Zij bepalen mede onze cultuur en zijn deel van ONS en van ONS LAND geworden. Zij mogen met pijpenkrullen, een kalotje, een hoed en de vrouwen met een pruik lopen, maar dus ook met een hoofddoek en een voor ons zo vreemde lange jurk. Je mag in Brabant en Limburg drie kussen geven of een hand. In Holland zijn dat misschien twee kussen. Een oprecht gemeende vredewens van Salam is, met zijn hand op het hart, meer waard dan een door Rita Verdonk provocerend bedoelde handdruk.

Laat mensen leven in ONS land zoals wij allen willen met onze in de loop van honderden jaren lang gevormde en veranderende cultuur. Mijn SALAAM is evenzeer respectvol als uw kus of handdruk.

Ad Mols

Collateral damage (bijkomende schade)

 

Enas Khammash en haar 18 maanden oude dochter Bayan werden gedood in Jafarawi toen Israël 100 'militaire doelen' in de enclave bestookte met raketten. Was dit gerechtvaardigd? Ik zou liegen als ik zou zeggen dat Hamas niet ook Israël beschoot met raketten. Dit was wel het geval. Wat hadden Enas en haar dochter Bayan hiermee te maken? Niks! Bij oorlogen vallen er vaak velen onschuldige slachtoffers te betreuren. Dit wordt in het Engels ‘collateral damage’ genoemd. Ik ben benieuwd hoe ik zou reageren wanneer er mensen aan mijn deur zouden komen om me te vertellen dat mijn dierbaren waren gestorven als ‘bijkomende schade’. Deze militair moet met zichzelf leven, wetende dat hij de zwangere Enas en haar 18 maanden oude dochter Bayan heeft vermoord. Er zijn militairen in Israël die toch last krijgen van hun geweten, zij sluiten zich soms aan bij een organisatie genaamd, Breaking the Silence. Goed dat deze organisatie er is, want mensen willen zo onderhand wel de waarheid horen. Veilig is het voor de militairen die zich aansluiten bij de organisatie niet. Vooral de medewerkers van de stichting worden vaak belaagd en in elkaar geslagen door Israëlische extremisten. Vorige week vrijdag nog, toen werd Yehuda Shaul aangevallen terwijl hij een rondleiding door Al-Khalil (Hebron) gaf. De aanwezige militairen stonden erbij en keken ernaar. Het probleem van al die ‘bijkomende schade’ is dat het nooit ophoudt. Wanneer je bijvoorbeeld iemand zijn broer of zus zonder reden doodt, dan kan je rekenen op een wraakactie. Zo blijf je de gewelddadige cyclus in stand houden. Nee, ‘bijkomende schade’ moet niet kunnen en niet mogen. Daar is een mensenleven te waardevol voor. Enas en Bayan waren op de verkeerde plek om de verkeerde tijd. Verschrikkelijk voor de nabestaande en weer een nummer in de statistieken van gedode Palestijnen door Israël. Ik hoop dat Breaking the Silence door gaat met hun werk en er een einde komt aan het geweld. Het gaat niet om de Palestijnen tegen Israël. Het gaat om een gewelddadige staat tegen de rest die zich niet kunnen vinden in hun beleid. Er zijn zat Joden die het niet eens zijn met het geweld van Israël. Kijk naar Breaking the Silence. Zij slaan een boekje open. Helaas wordt dit vaak snel de kop in gedrukt en worden zij doormiddel van dreiging en intimidatie stilgehouden. Ik ben benieuwd of de moordenaar van Enas en Bayan daar straks ook aan komt kloppen. Ik kan niet anders dan het hopen, want hopen op een gevangenisstraf heeft geen zin. Het is simpelweg niet meer dan ‘collateral damage’.

Risma ten Wolde

 

HET ZAL JE KIND MAAR WEZEN ……

 

Kent u ze? De gedenktekens langs de weg, waar veelal jonge mensen verongelukt zijn. Deze week zag ik tijdens één fietstocht van 50 kilometer vier gedenktekens. Twee van een jongen op een druk kruispunt, één langs een drukke weg van twee personen en bij een kapel zag ik rozetten aangebracht van zes kinderen die bij een bombardement gestorven waren in een verschrikkelijke brand. Op het zojuist genoemde kruispunt zag ik ook twee knullen op een quad in razende vaart oversteken zonder uit te kijken. We hebben die dag zeker 100 jeugdigen gezien op de fiets, blind voor het verkeer, kijken op hun smartphone. Ik kwam ook langs een oorlogskerkhof met tientallen graven en dacht aan al die graven in Margraten en zoveel andere plaatsen. Veelal jonge mensen, weggerukt uit het leven. HET ZAL JE KIND MAAR WEZEN….. Bij deze zin denk ik niet aan het carnavalsnummer van Adèle Bloemendaal, die zong over meisje in een doorkijkblouse of ‘erger’. Ik denk aan al die ouders die onverwachts geconfronteerd worden met de politie die aan de deur staat. “Meneer, mogen we even binnenkomen?”

Hoeveel oorlogsmonumenten zullen er alleen al in Nederland staan? Daarnaast kennen we de struikelstenen, herinnerend aan één markante persoon. Kent u misschien Kamp Vught? Er is een schitterende herinnering aan al die joodse kinderen, die daar terechtkwamen voor zij via Westerbork afgevoerd werden naar kampen als Sobibor en Auschwitz om daar hun levenseinde te vinden. Het zullen je kinderen maar wezen…. Helga Deen liet tenminste, net als Anne Frank, nog een dagboek na, waardoor nog steeds miljoenen mensen denken aan de verschrikkingen van de moord op zovelen. Maar begint de ramp van Volendam niet te verdwijnen uit het geheugen van Nederland? Ook van die jeugd kregen de ouders het verschrikkelijk bericht. Het was hun kind!

Misschien wel het meest bekende beeld wat ik me in dit verband voor ogen kan halen is dat van Maria met het dode en gruwelijk gemartelde lichaam van Christus op haar schoot. Bij een goede beeltenis zie je een oudere vrouw met een blik vol lijden. Haar kind hebben ze dit aangedaan. Ditzelfde beeld zien we bijna dagelijks in het nieuws. De moeders in oorlogsgebied met het dode lichaam van hun kind in de armen, het verdriet uitschreeuwend. Het was hun kind, dat gedood is in al of niet een vuile oorlog. Voor deze kinderen zijn geen monumenten, geen gedenktekens. In de gunstigste gevallen is er een grafje, vaker nog een massagraf zonder namen. Ik herinner me Roel, omdat ik gisteren een simpel houten kruisje in de berm zag staan met een verse bloem erbij. Ik zie het plaatje voor me aan het hek: een moederolifant en haar jong met de tekst: “Maar ik blijf toch jouw moeder”. Ik besef hoe geestelijk kapot zij was, maar tegelijk besef ik hoe kapot die moeder is in Syrië, Irak, Gaza. Geen hek met een gedenkteken. HET ZAL JE KIND MAAR WEZEN….

Ad Mols

 

Ahed al-Tamimi

 

Ahed al-Tamimi leeft weer in ‘vrijheid’. Het 17-jarige meisje is samen met haar moeder na acht maanden gevangenschap weer vrijgelaten. Ahed en haar moeder werden verwelkomd door vele blije mensen en meer dan honderd journalisten. De jonge Ahed zet haar strijd voort tegen de bezetting en de Israëlische regering. Vele kinderen zitten nu nog in de Israëlische gevangenis. Deze kinderen krijgen niet de bekendheid die Ahed heeft vergaard. Vaak zitten zij vast zonder een eerlijk proces. Voor de kinderen kan dit een traumatische ervaring zijn en ook zij hebben de hulp van buitenaf nodig. Deze gevangenissen zijn (denk ik) een broedplaats voor criminelen. Als jij op jonge leeftijd de cel in wordt gegooid om het gooien van een steen en je krijgt geen eerlijk proces, dan lijkt het mij dat je boos wordt. Je krijgt hier bevestigd dat jouw rechten niet hetzelfde zijn als die van een Israëliër. Voor jou gelden andere regels. Neem het voorbeeld van de 20-jarige Elor Azaria. Hij schoot een Palestijn in koelen bloede dood die bewegingloos op de grond lag. Beelden van de laffe moord circuleerde op het internet. De wereld was getuigen van deze brute moord, dus je zou denken dat Israël zou laten zien dat een soldaat hier niet ongestraft mee weg kan komen. Niks is minder waar. Deze moordenaar werd vrijgelaten na 9 maanden gevangenisstraf. Hij werd als held gezien in Israël. Deze moord was dan gefilmd, dus kreeg wat media-aandacht, maar bedenk zelf maar eens hoe vaak de Israëlische militairen wel niet over de scheef gaan. Al die keren dat er geen beeldmateriaal van is. Al die militairen komen weg met moord. Beelden van juichende militairen circuleren op internet. Deze militairen hadden net een Palestijn doodgeschoten. Er wordt kennelijk niet met angst voor gevangenisstraf geschoten op Palestijnen. De militairen komen er toch mee weg. Maar ojee als je als Palestijn een steen gooit, dan kan je als kind maanden de cel in. Mensen die nog steeds niet willen geloven dat Israël een apartheidsstaat is zouden de kranten er is op na moeten slaan. Niet alleen de Israëlische kranten, maar ook het Palestijnse nieuws. Dan kan je niet anders dan inzien dat wat daar gebeurt vele schendingen van de mensenrechten zijn. Terug naar Ahed al-Tamimi. Ik ben blij dat ze weer op vrije voeten is. Ik kan helaas niet zeggen dat ze weer in vrijheid kan leven, want echte vrijheid voor de Palestijnen is het niet.

 

Risma ten Wolde

ABD ALKADAR

 

In de Centrale bibliotheek van Tilburg zag ik vorige week een kleine tentoonstelling van teken- en schilderwerken van deze Syrische vluchtelingen en enkele leerlingen van hem. Hij is 38 jaar en heeft in zijn leven meer verschrikkingen meegemaakt dan u en ik samen. Dit probeert hij te verwerken in zijn kunst. De afbeeldingen zijn niet groot, maar treffen je in hun eenvoud. Opvallend vond ik de herhaalde afbeelding van vogels. Ik voelde daarin de drang naar vrijheid, de mogelijkheid om je te verheffen boven de aarde en al zijn ellende achter je te laten.

Maar dan ineens stond ik voor een klein werk dat een onuitwisbare indruk op me maakte. Een flink aantal kooien met in ieder een zwarte vogel, angstig fladderend in gevangenschap. Het sluit aan bij de discussie van vandaag, maar heeft ook te maken met zoveel situaties uit het verleden. Ik zag dezelfde dag die Mexicaanse kinderen in de Verenig Staten, gescheiden van hun ouders, opgesloten in een soort kooien, angstig rondlopend, huilend en roepend om hun ouders. Het zou volgens de wet zijn, maar dat is dan een wrede wet, onmenselijk uitgevoerd door hardvochtige bestuurders.

Maar ik denk tegelijk aan gevangen genomen mensen die in een kooi door de stad worden gereden om het volk te tonen wat hen bij tegenstand te wachten staat en tegelijk te dienen als schild tegen aanvallen van anderen. Ik zie de getraumatiseerden na een oorlog die gekooid zijn in hun eigen geest, fladderend van angst in die vreselijke depressie, angst voor de dood en tegelijk daar naar verlangen om van die angst af te zijn.

Gekooid zijn, je kunt het je bijna niet voorstellen. Het is al weer enige jaren geleden, dat ik tot in het diepst van mijn ziel ervoer hoe het moet voelen. In een verpleeghuis zag ik een man rondjes lopen zoals een dier in de dierentuin. Steeds opnieuw datzelfde rondje, iedere keer langs de deur lopend, stoppen, rammelend aan de klink, teleurgesteld kijkend en beginnen aan het volgende rondje. Waarschijnlijk vergat hij steeds dat de deur afgesloten was, maar werd hij in zijn drang naar vrijheid gedwongen te proberen uit zijn kooi te ontsnappen.

Mensen in een kooi, een verschrikkelijke gedachte. Vluchtelingenkampen zijn kooien, waarin teveel mensen zijn opgesloten, waardoor soms agressie de bovenhand krijgt. Wie dan bij zijn of haar rondje de deur van de kooi even geopend vindt, vlucht de vrijheid in. Die vrijheid bestaat dan uit wonen in een land waar die kooi niet bestaat. Maar dat land lijkt niet meer te bestaan. Je komt in een nieuwe kooi, zoals een AZC in Nederland. Uit angst fladder je rond. Er is de angst voor uitzetting, voor agressie, voor de demonen in je geest. Abd Alkader laat het zien. Zomaar een klein schilderij. Maar wie het tot zich door laat dringen, weet wat een vluchteling ervaart: een angstige vogel in een te kleine kooi, hopend op vrijheid en misschien wel de angst daarvoor.

Ad Mols

 

Twee maten

 

Terwijl we in Nederland massaal aan het juichen zijn (dan wel voor een ander land) tijdens het WK, juichten Israëlische kolonisten om de dood van de éénjarige Ali. Ali kwam 31 juli 2015 om het leven samen met zijn ouders. Zij waren levend verbrand. Er werden molotovcocktails het huis van het gezin Dawabshah in gegooid. Alleen Ali’s oudere broer had de aanslag overleefd. Zo’n 20 kolonisten verzamelde zich voor het Israëlische gerechtsgebouw om de verdachten van de moordaanslag te steunen. Er werd onder andere geroepen: ‘Waar is Ali? Ali is er niet. Ali is verbrand. Ali ligt op de grill!’ en ‘Waar is Saad? Waar is Riham? Jammer dat Ahmad niet ook verbrand is!’. Bij deze laatste kreten doelden zij op de vader en moeder, die ook zijn omgekomen, en op de oudere broer die nog in leven is. Je vraagt je natuurlijk af of deze agressieve groep door de Israëlische politie zijn verwijderd of gearresteerd. Nou, niks van dit alles. De aanwezige politiemensen lieten de kolonisten hun gang gaan. Wat als hier een groep Palestijnse schreeuwende mensen hadden gestaan en het om de dood van een Israëlische baby zou zijn gegaan? Bedenk uzelf maar eens hoe de politie dan zou reageren. Ik durf te zeggen dat er dan vrijwel zeker met scherp zou worden geschoten. Het is met twee maten meten en dit is aan de orde van de dag. Gelukkig leven wij in Nederland waar het er eerlijker aan toe gaat. Ongeveer een week geleden werd er een rabbijn uitgescholden voor kankerjood en hij besloot, na de zoveelste keer, dat het genoeg was en deed aangifte bij de politie. Groot gelijk zeg ik dan. Dit heeft in Nederland de krant gehaald. Hmm, dit is wel wat veel, vind u ook niet? Hoe vaak zal er niet zijn geroepen, kut Marokkaan of tering buitenlander? Ik denk dat het aantal iets hoger ligt van deze uitspraken dan dat een Jood, kankerjood wordt genoemd. Het gaat hier weer om een gevalletje beeldvorming en stemmingsmakerij. Wij moeten met zijn allen wel blijven zien wie ‘onschuldig en slachtoffer’ zijn en we moeten deze niet in de war brengen met de daders. De daders die kankerjood zeiden hadden een Noord-Afrikaans uiterlijk. Laten we niet direct zeggen dat het Marokkanen waren. Racisme en antisemitisme moet altijd worden veroordeeld. Het één moet niet zwaarder wegen als het andere. Dan gaan we de kant op van hoe het gaat in Israël. En als je iets niet moet willen is het dat. Nee, het uitschelden van eenieder op grond van geloof, huiskleur, afkomst etc., moeten wij afkeuren. Het één aandikken om sympathie te krijgen of om een slachtofferrol in te klimmen daarentegen keur ik af.

Risma ten Wolde

 

IBAN Nummer:

 

NL78INGB0006862918

 

tav. Stichting Mijn Thuis

onder vermelding van: Heroes

Email:

risma@heroes-for-palestinian-refugees.nl

ad@heroes-for-palestinian-refugees.nl

 

Algemeen

info@mijnthuispalestina.com

Ad Mols, voorzitter

admols@mijnthuispalestina.com

Penningmeester en vice-voorzitter

ahmadabdallah@mijnthuispalestina.com

 

Contact Stichting Mijn Thuis

 

Lieve Vrouweplein 6

5037 TS Tilburg

FOLLOW US

 

 

© Copyright. All Rights Reserved.