Verhalen

Ahmad, een forse man (inmiddels) was een overijverige jongen, die alles overhad voor zijn studie.

Met zijn geweldige moeder, Houda, heeft hij het getroffen. Zij spaarde alles uit om hem en zijn broer het leren mogelijk te maken. Het was voor ons een reden om hem voor de financiële adoptie te koppelen aan een donateur.

Dit werkte fantastisch. Zijn resultaten op school waren dusdanig, dat hij op Cyprus naar de universiteit ging en daar dit jaar afstudeerde als geologisch ingenieur. Moeder kon daar dankzij haar eigen inspanningen bij zijn.

Ahmad is daarmee de eerste in ons studieprogramma die dit resultaat bereikt. Wij zijn allen heel erg trots op hem.

 

 

Khaled was, toen we hem in 2009 leerden kennen, een jongen van 19 jaar. Hij was geboren met een open ruggetje en werd daarvoor niet behandeld. Er was geen geld voor een opname in het ziekenhuis. Normaal zou hij gestorven zijn... Blijkbaar had hij toen al een enorme overlevingswil en redde het, wel zwaar geestelijk en lichamelijk gehandicapt. In het krot waar moeder, vader en nog twee kinderen leefden, was één slaapkamer, tegelijk keuken. Moeder liet ons de doorligwonden zien en dus stapten we in de auto om een doorligmatras te gaan kopen.

Steeds als we in het gezin kwamen werd de situatie erger. Vader kon niet werken. Hij had jaren daarvoor een been gebroken. Dat was niet gezet wegens geldgebrek. De oudste zoon kon niet werken door hartproblemen, het meisje ging trouwen. Voor moeder en zoon kochten we een pizzabedrijfje om hen zelfstandig te maken. Het liep fout, want de broer van Khaled kreeg steeds meer problemen met zijn hart en moeder kon het alleen niet aan, zeker naast de zorg voor het gezin. Met Khaled ging het steeds slechter. Hij had meer geneesmiddelen nodig. Dit jaar, april 2017, is hij gestorven. Ons eerste adoptiekind, hij heeft het helaas niet gered. Toch blijft hij het boegbeeld van ons hulpprogramma.

 

Houda, de moeder van Ahmad, werd al genoemd. Zij zet zich als vrijwilligster voor 100% in voor de Stichting en vooral voor de mensen in Mieh-Mieh. Zij is degene die voor ons de ogen en oren is in het kamp. Met voorbijgaan van de eigen noden wijst ze ons op de mensen die het nog zwaarder hebben. Ze attendeert ons op anderen, die hulp nodig hebben, zodat wij een verantwoorde selectie kunnen maken, ze organiseert een middag voor kinderen die gesteund worden, kortom, een vrouw met een geweldig hart voor anderen.

Het is een heel vreemde ervaring voor een man van 72 jaar om een pasfoto te krijgen van een meisje van 13 jaar met daarbij de opmerking: “Ad, I love you”. Ik zie nu wenkbrauwen omhoog gaan. Hoe komt dit meisje, Fatimah, er toe om zoiets te doen? Laat ik beginnen met te zeggen, dat ik niet trots naast mijn schoenen ben gaan lopen, (Zo van: wat ben ik nog jong en knap!), maar de echte betekenis daarachter gewoon gezocht. Fatimah is een wees uit een gezin met moeder en een kleinere zus en broer. Zij heeft astma met af en toe stevige aanvallen, vooral als er spanning is. Het gezin is erg arm en krijgt op grond daarvan hulp. Moeder is daarvoor dermate dankbaar, dat ze in Ain el Helweh voor de Stichting vrijwilligerswerk doet. Zo maakt ze filmpjes van gezinnen, die ook hulp krijgen. Af en toe “belonen” we dat met een extraatje. Toen we voor het eerst in het gezin kwamen was

Fatimah de enige met wie ik in het Engels kon converseren. Ze toonde daarbij een heerlijke onbevangenheid en spontaniteit, die je onmiddellijk voor haar doen innemen. Eigenlijk heb ik alle keren bij mijn verblijf in Libanon haar ontmoet. Steeds opnieuw vallen me haar levensmoed en kracht om verder te komen op. Te klein, te mager, te zwak. Maar toch, één van de wereldmeiden, waartegen ik met groot vertrouwen durf te zeggen: “Fatimah, I love you too”.

Recht uit Nederland aangekomen gaan Ahmad en ik naar Mohammed. Ik weet totaal niets van hem en kom onvoorbereid binnen. Er is me alleen verteld, dat ik niet moet schrikken. Dat doe ik wel! De deur gaat open en we staan in de kleine woon-/-slaapkamer, gedomineerd door een groot bed met daarin een man, wiens gezicht een enorme vriendelijkheid uitstraalt. Maar onmiddellijk vallen ook zijn beenstompen op, een eind uit elkaar liggend door de grote luier die hij aanheeft. Ik bedenk me, dat de boektitel van Anja Meulenbelt “De schaamte voorbij” hierop helemaal van toepassing is. Mohammed is er gewoon, opgewekt en dapper. Na een ernstig ongeluk, waarbij hij beide benen verloor, verloor hij niet zijn moed. Hij houdt met zijn wilskracht het gezin overeind. Ik stel me voor, hoe hij in afzondering zijn lot wel eens vervloekt, maar daar is nu niets van te merken. Ik ben het watje, dat mijn tranen niet binnen kan houden, waarbij hij mijn hand vasthoudt. Als we weggaan bedank ik hem voor de kracht die hij mij en anderen geeft. Ik ben er trots op, dat we een Stichting hebben, die zulke mensen enigszins kan bijstaan.

Email:

risma@heroes-for-palestinian-refugees.nl

ad@heroes-for-palestinian-refugees.nl

 

Algemeen

info@mijnthuispalestina.com

Ad Mols, voorzitter

admols@mijnthuispalestina.com

Penningmeester en vice-voorzitter

ahmadabdallah@mijnthuispalestina.com

 

Contact Stichting Mijn Thuis

 

Lieve Vrouweplein 6

5037 TS Tilburg

IBAN Nummer:

 

NL78INGB0006862918

 

tav. Stichting Mijn Thuis

onder vermelding van: Heroes

FOLLOW US

 

 

© Copyright. All Rights Reserved.